ang Pilipinas ay isang Proyekto

Disyembre 3, 2009

How do we begin to construct a society in which the good in government are encouraged to do better, and public service is valued as the highest vocation of a citizen? … I believe the starting point has got to be the formation of politicized citizens and their organization into self-reliant groups. Such citizens’ groups are the natural constituency of reform.

- p.149  Nation, Self and Citizenship: An Invitation to Philippine Sociology (2002) by Randolf S. David

Mula nang umuwi ako, nakakatuwang nakakalungkot panoorin ang reaksyon ng kaibigan, kapamilya at kakilala kapag ang usapan ay napupunta sa politika at ang kapakanan ng Pilipinas. Ang malawak na ngiti ay nawawala at ang mga mata’y dumidilim. Ang karaniwang Pilipino ay naglalaho kapag nabigkas ang salitang ‘politika’.

Oo, nakakapanlumo sundan ang politikang Pilipino, at bilang karaniwang mamamayan tila wala kang kapangyarihan baguhin ang Pilipinas. Subalit, ang hindi pakikialam ng nakararami sa atin ay nangangahulugan na ang iilan lamang - ang mayayaman, may lupa, may lakas - ang magtatala ng patutunguhan ng ating bayan. At alam naman nating lahat na kapag iilan lang ang may hawak ng kapangyarihan, iilan lang din ang makikinabang.

Kaya kahit hindi ka mag-martsa sa Mendiola para sa kapakanan ng magsasaka, o maging human shield sa isang strike para sa manggagawang Pilipino - okey lang. Ito na lang ang gawin mo: magsalita.

Sapat na sa ngayon ang gumising ka lang. Habang nakasakay ka sa jeep, pag-isipan mo ang kapakanan ng iyong bansa, at makipag-usap ka sa kaibigan mo, kamag-anak, o katrabaho kung saan patungo ang bansa mo. Because many have forgotten that the Philippines is not a ‘given’ - the Philippines has not always existed, and it may not always exist. Ang Pilipinas ay isang proyekto - sinusubukan nating 90-milyong katao kung tama ba na mabuhay tayo ng sama-sama sa ilalim ng isang bandila. Anumang araw, ang isang bansa ay maaaring mabuwag, mabuong muli, o maglaho mula sa daigdig.

Ang Pilipinas ay bata pa. Wala pang highschool kumbaga. Marami pa itong kaning kakainin, o… i-aangkat. At kapag hindi natin ibinigay ang lubos na ating makakaya sa proyekto ng “Pilipinas”, may totoong posibilidad na ito ay mabubuwag.

Handa ka bang mabuhay sa isang mundong walang “Pilipinas”?

Manny Villar - akala mo trapo, yun pala… trapo

Disyembre 1, 2009

Ipinagmamalaki ni Manny Villar na siya ay laking Tondo. Ipinagmamalaki ni Manny Villar na siya ay hindi trapo, hindi siya mula sa isang mayamang pamilya, ang kanyang yaman ngayon ay bunga ng sariling sikap.

Hindi naiintindihan ni Manny Villar na ang pagiging trapo ay hindi lamang patungkol sa iyong pinanggalingan. Ang pagiging trapo ay isang ugali, ito ay uri ng politika na ‘di akma sa mga prinsipyo ng demokrasya.

Ang isang trapo ay isang patron - isang politikong mistulang ama ng taumbayan. Siya ay malalapitan upang hingan ng pang-libing. Siya ay malalapitan upang hingan ng pambayad sa ospital. Ano nga ba ang masama sa isang alcalde o kongresista o presidenteng nagbibigay ng pang-ospital sa isang botante?

Una, saan ba niya kinuha ang perang “ipinahiram” sa botante? Hindi ba ito ay buwis rin naman ng mamamayan na tinatakan lang ng kanyang mukha at pangalan?

Ngunit, kahit hindi man nakaw sa kaban ng bayan ang pera ng isang trapo, ang politika ng patron ay nagbibigay ng pansamantalang solusyon sa mas malawak na problema ng bayan. Binigyan ka nga ng pambayad sa ospital, ngunit, ano ba ang mga dahilan para ang anak mo ay ma-ospital?

Kakulangan sa nutrisyon? Bakit? Dahil maliit lang ang sahod sa iyong trabaho. Bakit maliit lang ang sahod sa iyong trabaho? Dahil walang magagandang trabaho para sa nakatapos lamang ng mataas na paaralan. Bakit hindi ka nakapag-kolehiyo? Dahil walang pang-matrikula. Bakit walang pang-matrikula? Dahil ang magulang mo’y walang magandang trabaho, at tulad mo rin ngayon - pinabayaan ng estado.

Responsibilidad ng estado ang bigyan ang bawat mamamayan ng magandang edukasyon. Responsibilidad ng mamamayang mag-aral ng mabuti. Tungkulin ng estado ang palaguin ang ekonomiya ng bansa, upang magkaroon ng sapat na trabaho para sa bawat Pilipino. Tungkulin ng mamamayan ang maghanap at pagbutihin ang kanyang trabaho.

Ang politika ng trapo ay pansamantala at nananamantala. Binigyan ka ng isda para kainin ngayon, ngunit hindi ka tinuruang mangisda upang pakainin ang iyong sarili bukas. Sadya ito, upang ang mamamayan ay umasa sa kanya. At bilang pagtanaw ng utang na loob, siya ay iboto sa susunod na halalan, dahil siya ay naging mabuting patron.

Si Manny Villar ay nagmula nga sa Tondo, ngunit siya ay lumaki ring trapo. Sayang.

A gay in the life of Ramon Tulfo

Nobyembre 19, 2009

http://newsinfo.inquirer.net/inquirerheadlines/metro/view/20091119-237115/Gays-should-not-abuse-societys-tolerance

“The Commission on Elections (Comelec) is right about rejecting the application of a group composed of lesbians and gays to become a party-list group. Had the poll body approved the application of Ang Ladlad, baka tinamaan ng kidlat (lightning would have struck) its commissioners. Kidding aside, gender should never be an issue in politics. If there are many gays and lesbians in our midst, fine! We should respect their rights. But they should not also go around town proclaiming their preferences as if it was a badge of honor. There is nothing honorable or normal about same-sex marriage or union, which Ang Ladlad is trying to promote. Gays and lesbians should be happy society tolerates them. They should not abuse society’s doting attitude towards them.”

‘Gays’ should be thankful society tolerates them, and they should not push their luck. When did ‘gay’ precede ‘citizen’? Mr Tulfo conveniently forgets, ‘gays’ are human beings first and foremost, and citizens of this republic. As such, they are entitled to all the rights and freedoms accorded to any citizen of the Philippines. As a minority they have the right to run for public office and bring attention to the unfair and unlawful treatment of their community.

The LGBTQ community in the Philippines continues to suffer blatant discrimination in the workplace, in schools, government and on every street corner of this country. Legislation, amongst other approaches, is a tool in rectifying these injustices.

Perhaps in your book Mr Tulfo there is nothing honorable about a same-sex union, but in my book and many others’, there is nothing honorable about a bigot.


PS Dear Philippine Daily Inquirer, there is a difference between opinion and hate-speech. Be responsible.

A letter to COMELEC

Nobyembre 19, 2009

For all those who wish to express their love for the Commissioners, please feel free to copy this or send your own email to:

comm_ferrer@comelec.gov.ph

comm_tagle@comelec.gov.ph

comm_yusoph@comelec.gov.ph

To the Commissioners Nicodemo Ferrer, Lucenito Tagle, and Elias Yusoph


Thank you very much for your decision to reject Ang Ladlad’s application for accreditation under the party-list system.

It is about time somebody stood up for the truth – those gays are sumosobra na.

Biruin mo, we grant them the right to vote for us, the right to be seen in public without being stoned, and the right to work as parloristas, now they want the right to run for public office? Ingrates!

Besides, you’re right Nicki, they don’t need official representation in the legislature because there are so many of their kind already in office anyway. You are so full of… logic. As in. Just like the magsasakas are already well-represented by their big landowner ‘kuyas’ in Congress, so too are the gays represented by their ‘sisters’ in the lower house. Deviants!

Thank you talaga Comissioners, I applaud you for standing up to the greatest danger democracy has ever known – the gays.


xoxo Beelzebub

Rehistro

Oktubre 5, 2009

Ako ay dalawampu’t-tatlong taong gulang. At ito ang aking unang halalan.

Umalis ang aking pamilya noong taong 2000 para manirahan sa Australia. Doon na ako nagtapos ng mataas na paaralan at nagpatuloy ng pag-aaral sa Unibersidad ng Sydney. Sa aking pagtatapos, ako’y nagpasyang umuwi ng Pilipinas at manatili rito - upang magtrabaho, maglingkod, mabuhay at mamatay. At ngayon, para bumoto. Sana naman wag akong mamatay habang bumoboto. Please lang.

Ito ang tala ng isang bagong botante, patungo sa mga halalan ng Mayo 2010.

Kanina ako ay nagparehistro sa munisipyo ng San Pedro, Laguna. Ang bayang ito, alam niyo ba, ay isa sa mga unang bayan na itinalaga ng mga Kastila sa Pilipinas. Ito ay tinatawag noong San Pedro Tunasan (ngayon ang San Pedro ay bahagi ng lalawigan ng Laguna, at ang Tunasan ay sa lungsod ng Muntinlupa), at ang kalakhan ng lupa dito noon ay pagmamay-ari ng mga prayle (Dominikano yata, o Heswita. Same difference.)

Maraming tao sa opisina ng COMELEC sa munisipyo kanina. Mainit at maingay, ngunit organisado naman ang paraan ng pag-rehistro. Hindi ako nginitian ni Ate nang humingi ako ng form, pero ok lang. Maingat kong pinunuan ang mga blanko ng form at ipinasa kay Ate, na dahil yata sa pagod ay may kaunting simangot na. Binigyan niya ako ng numero, 42, at sinabing maupo ako. Tatanungin ko sana si Ate, “Saan?”, pero minabuti kong hindi na lang kasi baka maging 52 ang numero ko imbis na 42.

Sumandal ako sa isang sulok at nagbasa. “Sa Kuko ng Liwanag” ni E.M. Reyes, basahin niyo, isang mahalagang libro. Habang ako’y nagbabasa, may batang lalakeng umiiyak na sa init at inip ng paghihintay. Nang hindi siya tumigil matapos pagsabihan, ilang beses siyang sinampal ng kanyang ama. Kamusta naman. Saan ka nakakita ng batang tumahan sa pag-iyak sa pamamagitan ng sampal? “Tahan na baby… tahan na sabi eh-” PAK! “Opo ‘tay.” Sana may halalan din para sa mga magulang.

Matapos ang isang oras, pinapasok ako sa opisina ni Ate (wala pa ring ngiti, pero mabango naman siya) at kinuhanan ako ng litrato. Isinawsaw ang aking mga hinlalaki sa ink pad at binigyan ng pirasong papel - ako ay isa nang rehistradong botante. Wala pa daw Voter’s ID sa ngayon, hindi ko alam kung bakit. Pero kung meron man, ang sabi ng papel sa bintana ni Ate, ay wala daw itong bayad.

Sa tabi ng papel na ito, may isa pang nakapaskil. Ang Voter’s ID daw ay hindi laminado, kaya, inihahandog ni Mayor Calixto Cataquiz mula sa bukal ng kanyang kaluluwa, ang libreng ‘lamination’. Ang bait naman ni Mayor.